http://www.dbnl.org/tekst/_gid001193001_01/_gid001193001_01_0002.php

Het Fregatschip Johanna Maria in de dbnl is a post from GC Vertalingen.

Ik zal beginnen met het laatste boek dat ik gelezen heb: Het fregatschip Johanna Maria (La fragata Johanna Maria) van Arthur van Schendel. Ik heb het in het Spaans gelezen, want ik wilde per se de vertaling van Diego Puls (in samenwerking met Rafael Lechner) lezen.

Diego Puls is een bekende vertaler Nederlands-Spaans die o.a. Anne Frank, Hella Haasse, Jan Wolkers en Kader Abdolah heeft vertaald; hij werkt bij het Europees Parlement en begeleidt workshops literair vertalen naast vele andere activiteiten.

Rafael Lechner heeft, in samenwerking met Diego Puls, dit boek en De kinderspelen (Los juegos de niños) van Marc Pairon vertaald.

Ik heb zoveel leesplezier met hun vertaling van Het fregatschip Johanna Maria gehad dat ik het boek ook in het Nederlands wilde lezen. Ik heb het besteld, tweedehands natuurlijk want het is op geen andere manier meer verkrijgbaar, ondanks dat het een klassieker is (ik heb het zelfs in de dbnl niet kunnen vinden). Tot mijn verbazing kreeg ik niet zomaar een boek maar een echt kunstwerk in handen, met een ontzettend mooie fluwelen kaft. De druk is van 1931, in een prachtig Oud‑Nederlands geschreven!

Arthur van Schendel (1874-1946), een neo-romantisch schrijver, heeft Het fregatschip Johanna Maria in 1930 geschreven en er in 1931 de C.W. van der Hoogtprijs (tegenwoordig Lucy B. en C.W. van der Hoogtprijs) mee gewonnen. Dit boek, samen met Een zwerver verliefd is één van zijn bekendste werken.

Het boek gaat over de zeilmaker Jacob Brouwer (geboren in Oostenburg, Amsterdam) en de Johanna Maria, een zeilschip waarop Brouwer werkt vanaf de eerste keer dat het schip uitvaart. Hij is ook vanaf dat moment ‘verliefd’ op de Johanna Maria die eigenlijk de enige geliefde in zijn leven zal zijn.

Van Schendel neem ons mee op de Johanna Maria, laat je aanwezig zijn bij de alledaagse dingen die erop gebeuren en alle avonturen, plezier en verdriet die de Johanna Maria en Brouwer in de loop der jaren zullen delen. In het boek worden vele gebeurtenissen van die tijd vermeld, maar je kunt het niet als een historische roman beschouwen. Het is meer een liefdesroman, de liefde die Brouwer zijn hele leven voor het fregatschip voelt en waarmee hij het graf in is gegaan.

Gelukkig hebben Diego en Rafael een woordenlijst aan hun vertaling toegevoegd, want het gaat vaak over termen en objecten die op het fregatschip aanwezig zijn en die het varen mogelijk maken. Voor iemand die geen ervaring in het varen heeft, zullen ze vrij onbekend zijn.

Ik vond de vertaling heerlijk om te lezen en ik ben al met het origineel begonnen. Ik hoop dat jullie het ook zullen lezen (c.q. al hebben gelezen) en dat jullie, zoals ik, er veel leesplezier aan hebben gehad! Bedankt Diego en Rafael voor deze mooie vertaling!

http://www.diegopuls.com.ar/

http://literairvertalen.org/vertalersbestand/rafael_lechner

http://www.letterkundigmuseum.nl/Default.aspx?tabid=92&BiographyID=65&BiographyName=ArthurvanSchendel&Mode=BiographyDetails

Het Fregatschip Johanna Maria van Arthur van Schendel is a post from GC Vertalingen.

Voy a comenzar por hablarles del último libro que leí: La fragata Johanna María del escritor neerlandés Arthur van Schendel. Lo leí primero en español, pues quería leer la traducción que hicieron Diego Puls, con la colaboración de Rafael Lechner.

Diego Puls es un conocido traductor del neerlandés al español que ha traducido, entre otros, a Ana Frank, a los escritores neerlandeses Hella Haasse y Jan Wolkers y al escritor neerlandés de origen iraní Kader Abdolah; Diego trabaja para el Parlamento Europeo y dirige los talleres de traducción literaria en los cuales participo dos veces por año; esto también entre otras muchas actividades.

Rafael Lechner ha traducido, en colaboración con Diego Puls, además de La Fragata Johanna María, Los juegos de niños (De kinderspelen) de Marc Pairon.

Su traducción de La Fragata Johanna María me dejó tan buen sabor de boca que quise leer el libro también en el idioma original y lo busqué en Internet. Sólo pude conseguirlo de segunda mano pues, aparentemente, ya no está disponible de otra manera, a pesar de ser un clásico. Ni siquiera pude encontrarlo en la biblioteca digital que existe en los Países Bajos (dbnl). Para mi sorpresa, cuando me llegó el pedido descubrí que había recibido, no un libro sino una verdadera obra de arte con una hermosa portada de terciopelo negro con grabados dorados. La edición es de 1931 así que las páginas están totalmente amarillas y está escrito en un bellísimo neerlandés antiguo.

Arthur van Schendel (1874-1946) fue un escritor neoromántico neerlandés, escribió La Fragata Johanna María (Het Fregatschip Johanna Maria) en 1930 y en 1931 ganó el premio literario C.W. van der Hoogtprijs. Este libro, junto con Een zwerver verliefd (Un vagabundo enamorado del cual no existe traduccion al español) son sus obras más conocidas.

El libro relata la historia del velero Jacob Brouwer (nacido en Oostenburg, Ámsterdam) y Johanna María, un barco de vela en el cual Brouwer trabaja desde la primera vez que la fragata se hace a la mar. A partir de ese momento Brouwer ‘se enamora’ de Johanna María quien, en realidad, será el único amor de su vida.

Van Schendel nos transporta en la Johanna María, y nos hace partícipes tanto de los acontecimientos cotidianos como de las aventuras, placeres y tristezas que Johanna María y Brouwer habrán de compartir durante años. En el libro se relatan acontecimientos de aquel tiempo pero no puede considerarse como un libro histórico, se trata más bien de una historia de amor, el amor que Brouwer le profesó toda su vida a la fragata, sentimiento que habría de llevar con él hasta su último respiro.

Afortunadamente Diego y Rafael agregaron al final de su traducción una lista de palabras porque se habla constantemente de términos y objetos que se encuentran en la fragata y que hacen posible que ésta se haga a la mar pero que, para alguien como yo que no tiene ninguna experiencia en la navegación, son totalmente desconocidas.

Leí la traducción de Diego y Rafael con mucho gusto y comencé inmediatamente después con la lectura del libro en neerlandés. Espero que ustedes también lo lean o lo hayan leído y hayan disfrutado, tanto como yo, de su lectura. ¡Muchas gracias Diego y Rafael por esta bella traducción!

http://www.diegopuls.com.ar/

http://www.edicionesdelermitano.com/portal/catalogo/literatura-holandesa/details/94/93/colecci%C3%B3n-de-literatura-holandesa/la-fragata-johanna-maria.html

La Fragata Johanna María de Arthur van Schendel is a post from GC Vertalingen.

Dit bericht heeft voor mij een heel bijzondere betekenis. Het gaat over een
schrijver die ik jaren geleden ontdekt heb en die een diepe indruk op mij heeft
gemaakt. Ik was niet zozeer onder de indruk van zijn literaire oeuvre, want ik
heb niet zoveel van hemzelf gelezen, maar van zijn leven; van wat hij allemaal meegemaakt
heeft en daarover heb ik wel veel gelezen. Ik heb het over de Franse dichter, essayist,
toneel- en romanschrijver, toneelregisseur en acteur Antonin Artaud.

Ik heb zijn boek Les Tarahumaras gelezen waarin hij vertelt over de tijd waarin hij in Mexico in het Tarahumara gebergte heeft gewoond samen met de inheemse bevolking. Hij heeft deze reis gemaakt op zoek naar contact met de oude zonnecultuur, een aanvangsras, zoals hij de Tarahumaras noemde en wiens cultuur hij superieur beschouwde aan de westerse cultuur. Nochtans zijn er mensen die
beweren dat hij, vanwege zijn drugsverslaving, naar Mexico is gegaan alleen maar op zoek naar de peyote (hallucinerende paddenstoelen waarvan de Tarahumaras veel gebruik maken).

Ik heb alles gelezen wat over hem te lezen is en staat nog heel helder in mijn
geheugen gegrift een tv-programma waarin intellectuelen, schrijvers en vrienden
van de schrijver hun ervaringen met hem deelden. Iemand vertelde over een
bezoek aan een museum om een tentoonstelling met het werk van Van Gogh te zien.
Volgens deze persoon had Artaud geen seconde stil gestaan om een van de werken
goed te kunnen bekijken. Maar toen zij eenmaal buiten waren had Artaud over
enkele werken verteld alsof hij ze urenlang zou hebben geanalyseerd.

Een ander verhaal dat ook veel indruk op mij heeft gemaakt was dat van Artaud die
buiten het theater moest blijven toen een van zijn toneelstukken officieel werd
opgevoerd omdat hij, in de economische misère waarin hij leefde, geen
fatsoenlijke kleding voor de gelegenheid droeg.

Een man met een buitengewoon intellect die op 51 jaar leeftijd is overleden als een
bejaarde als gevolg van de drugs, de jaren in psychiatrische inrichtingen en de
angst die hem verteerde.

In Mexico werd in 2010 het boek Artaud, todaví­a (Artaud, nog steeds) van Fabienne Bradu uitgegeven door Fondo de Cultura Económica (Mexicaanse uitgeverij). De schrijfster publiceert in dit boek de briefwisseling tussen de Guatemalteekse dichter Luis Cardoza y Aragón en Paule Thévenin, die haar hele leven heeft gewerkt om allerlei documenten te verzamelen om het complete oeuvre van Artaud
bij de Franse uitgeverij Gallimard te publiceren. Zowel Luis Cardoza y Aragón als Paule Thévenin hadden diepe bewondering en respect voor de Franse schrijver.

Antonin Artaud was een toneeltheoreticus en wilde de angst en de primitieve impulsen
van de mens blootleggen met zijn theater. Hij is de schepper van de theorie van
Het theater van de wreedheid, geformuleerd op basis van de mislukking van zijn eerste mise-en-scene.

Na vele jaren in psychiatrische inrichtingen haatte Artaud de psychiaters en in zijn boek Van Gogh le suicidé de la société (Van Gogh, de zelfmoordenaar door de
maatschappij, vertaald uit het Frans door Jules Dister) beweert hij dat de
psychiaters de zelfmoord van Van Gogh hebben veroorzaakt. Dit boek heeft de Saint-Beuve prijs ontvangen.

Artaud was zo sterk onder de indruk van de levensstijl van de Tarahumaras dat hij op
een moment overwogen heeft een boek te schrijven onder de naam La conquête du Mexique (De verovering van Mexico) waarin hij zou schrijven over de verrotte mentaliteit van de blanken en de onderdrukking die zij zowel in Mexico als in andere Latijns-Amerikaanse landen hebben uitgeoefend.

Veel literaire critici, intellectuelen en journalisten hebben over Artaud geschreven
en zij verhalen over hem vooral als een gek. Jaren geleden heb ik een artikel gelezen,
volgens mij in de Mexicaanse krant Reforma, waarin de journalist schreef: “die krankzinnig die door de Tarahumara gebergte liep”. Ik was zo boos op wat in het artikel over Artaud werd beweerd dat ik een brief naar de krant heb gestuurd. Mijn brief werd natuurlijk nooit gepubliceerd
maar ik weet nog dat mijn collega’s (ik werkte toen bij L’Oréal, het grootste
deel van mijn collega’s waren dus Franse mensen) heel verbaasd reageerden want
geen van hen kende Artaud!

Maar ik laat liever het woord aan de schrijvers, critici en vooral aan Artaud zelf. Hij
kan jullie beter vertellen wie hij was, wat voor monsters hem zijn hele leven hebben
gekweld. Ik wil alleen maar herhalen dat ik diepe bewondering en respect voor
hem voel.

Hieronder links naar diverse sites over Antonin Artaud:

http://nl.wikipedia.org/wiki/Antonin_Artaud

http://translate.google.nl/translate?hl=nl&langpair=en%7Cnl&u=http://www.english.emory.edu/DRAMA/HistDrama2/TheaterCruel.html

http://www.nrcboeken.nl/recensie/antonin-artaud-was-vooral-gek-de-geuzennaam-van-een-frans-acteur-regisseur-dichter-en-tonee

http://boeken.vpro.nl/personen/22544526/

http://www.dramaturgie.be/2010/11/antonin-artaud.html

http://www.aartvanzoest.nl/artaud

http://www.vpro.nl/programma/deavonden/afleveringen/32022215/items/33275065/

http://www.xs4all.nl/~edjansen/Passage10/content/html/08/passage10_08.htm

Ik kon geen vertaling naar het Nederlands van Artaud’s artikelen/boeken vinden. Daarom
een site in het Spaans met zijn gedichten:

http://amediavoz.com/artaud.htm

Antonin Artaud is a post from GC Vertalingen.

Nieuwe website is a post from GC Vertalingen.

Esta nota tiene un significado muy especial para mi pues hace muchos años descubrí a un escritor que me impresionó profundamente y no fue tanto su obra literaria lo que me impactó pues no he leído mucho de lo que escribió, sino su vida, todo aquello que lo rodeó durante su existencia y de esto sí que he leído muchísimo. Me refiero al poeta, dramaturgo, ensayista, novelista, director escénico y actor francés Antonin Artaud.

Leí su libro Los Tarahumaras, donde narra el tiempo que vivió en México en la Sierra Tarahumara, compartiendo su vida con los indígenas del lugar. Este viaje lo realizó fundamentalmente buscando el contacto con la antigua cultura solar, una raza principio como él llamaba a los tarahumaras y cuya cultura consideraba superior a la cultura occidental. Sin embargo, hay quien ha afirmado que Artaud, preso como era de la adicción a la droga, solo fue a México en busca del peyote.

He leído todo cuanto ha caído en mis manos sobra la vida de Artaud y tengo grabado en mi memoria, un programa de televisión que vi hace algunos años, en el que entrevistaron a intelectuales, escritores y amigos del escritor. Alguien contaba en el programa que había ido con Artaud a un museo a ver una exposición de las obras de Van Gogh y que Artaud no se había detenido ni un momento delante de ninguna de las pinturas pero que una vez fuera del museo, habló de todas y cada una de ellas como si las hubiera analizado durante horas.

Otro relato que me causó una profunda impresión fue aquel del Artaud a quien no permitieron la entrada a un teatro para ver la inauguración de su propia obra, a causa de los andrajos que vestía.

Un hombre con un intelecto y una capacidad asombrosos, que murió a la edad de 51 años, convertido en un anciano a causa de las drogas, los años recluído en hospitales psiquiátricos y la angustia que lo consumía por dentro.

En México apareció en el 2010 el libro Artaud, todavía de Fabienne Bradu, editado por el Fondo de Cultura Económica. En este libro la escritora publica la correspondencia entre el poeta guatemalteco Luis Cardoza y Aragón y Paule Thévenin quien trabajó como editora para Gallimard y que dedicó su vida entera a la recopilación de las obras completas de Artaud. Tanto Luis Cardoza y Aragón como Paule Thévenin admiraban y respetaban profundamenta al escritor francés.

Antonin Artaud fue un teórico del teatro y su idea era poner al descubierto las angustias y los impulsos primarios del ser humano. Fue el creador de la concepción El Teatro de la Crueldad, basada en el fracaso de sus primeros montajes.

Durante su vida y después de los largos períodos que pasó en hospitales psiquiátricos, terminó odiando a los psiquiatras y en su libro Van Gogh le suicidé de la société (Van Gogh el suicidado por la sociedad [NT así es como el título ha sido traducido]) afirma que fueron los psiquiatras quienes empujaron al pintor holandés al suicidio. Esta obra recibió el premio Saint-Beuve.

Los tarahumaras ejercieron tal influencia sobre Artaud que alguna vez propuso una obra bajo el nombre La conquête du Mexique (La conquista de México), en la cual hablaría del carácter pútrido del hombre blanco y la opresión ejercida por él en México y otros países latinoamericanos.

Muchos críticos literarios, intelectuales y periodistas han escrito diversos documentos refiriéndose a Artaud, fundamentalmente, como un loco. En México apareció hace años un artículo, si no me equivoco en el periódico Reforma, en el que el periodista, cuyo nombre no recuerdo, hablaba de ‘aquel loco que caminaba por la Sierra Tarahumara’. Lamentablemente no pude encontrar en mis archivos una carta que envié al periódico como reacción a este artículo. Mi carta nunca se publicó, por supuesto, pero recuerdo que mi reacción causó gran revuelo entre mis compañeros de trabajo franceses (trabajaba en L’Oréal en ese momento), pues muchos de ellos ni siquiera conocían a Artaud.

Pero prefiero dejarle la palabra a escritores, críticos y, fundamentalmente, al mismo Artaud ya que él puede contarles, mejor que nadie, quien fue, cuáles fueron aquellas cosas que lo atormentaron durante toda su vida. Yo me limito a reiterar que siento una profunda admiración y respeto por su persona.

Diversas páginas de Internet sobre Artaud en español:

http://amediavoz.com/artaud.htm

http://www.lamaquinadeltiempo.com/Artaud/indexart.htm

http://caosmosis.acracia.net/?cat=12

http://www.revista-artefacto.com.ar/pdf_notas/47.pdf

http://www.revistadelauniversidad.unam.mx/1405/pdfs/34-40.pdf

En francés:

http://www.docmartine.com/artaud/magie.html

En neerlandés:

http://www.nrcboeken.nl/recensie/antonin-artaud-was-vooral-gek-de-geuzennaam-van-een-frans-acteur-regisseur-dichter-en-tonee

http://spinoza.blogse.nl/log/antonin-artaud-1896-1948-spinoza-en-lichamen-zonder-organen.html

Antonin Artaud is a post from GC Vertalingen.

Me gusta mucho el humor seco y los comentarios cínicos de Maarten van Rossem, a quien no se le escapa nadie. Verlo durante sus conferencias o las entrevistas que le hacen es todo un acontecimiento. Sin embargo, tengo que reconocer que prefiero verlo que leerlo. Acabo de leer De wereld volgens Maarten van Rossem (El mundo según Maarten van Rossem) y ahora estoy leyendo Waarom is de burger boos? (¿Por qué están enojados los ciudadanos?). Pero definitivamente, prefiero verlo.

Puedes estar o no de acuerdo con su punto de vista pero su capacidad de análisis y la manera como relaciona los hechos me parecen admirables.

Para mi sorpresa, descubrí un error en la página 216 de su libro De wereld volgens Maarten van Rossem. Habla de Teotihuacán como una ciudad maya.

Se piensa que Teotihuacán no fue una ciudad sino un centro religioso. No se tienen datos sobre la construcción de Teotihuacán y hasta el día de hoy, es un misterio cómo vivían sus habitantes. Los datos que se conocen al respecto son, fundamentalmente, el resultado de investigaciones antropológicas porque no se han encontrado referencias escritas de esta cultura. El nombre se lo dieron los Mexicas o Aztecas y significa, en Náhuatl, el idioma de los Aztecas ‘Ciudad donde fueron hechos los dioses o ciudad de los dioses’ ya que los Aztecas creían que la ciudad había sido construída por los dioses.

Aquí abajo pego dos enlaces, uno a su revista (Maarten) y el otro, a la que es, según mi opinión, una de las mejores entrevistas que ha dado. Obviamente, los enlaces sólo existen en neerlandés!

http://www.maartenonline.nl/index.html

http://www.trouw.nl/achtergrond/Dossiers/article1432055.ece

De wereld volgens Maarten van Rossem (El mundo según Maarten van Rossem) is a post from GC Vertalingen.

Ik houd van de droge humor en de cynische opmerkingen van Maarten van Rossem. Zijn lezingen en interviews mee te maken vind ik een geweldige belevenis. Toch moet ik erkennen dat ik iets mis als ik hem lees. Ik heb De wereld volgens Maarten van Rossem gelezen en ik ben nu bezig met Waarom is de burger boos? Toch zie ik hem liever!

Je kunt het eens zijn of niet met zijn standpunt, zijn analysevermogen en de manier hoe hij feiten verbindt vind ik bewonderenswaardig.

Tot mijn verbazing heb ik in De wereld volgens Maarten van Rossem een fout op bladzijde 216 ontdekt. Hij praat over Teotihuacán als een Maya-stad.

Waarschijnlijk was Teotihuacán geen stad maar een religieus centrum. Het is niet bekend wie en wanneer Teotihuacán heeft opgebouwd. Hoe de inwoners er leefden is, tot de dag van vandaag, een groot mysterie. Wat nu bekend is, komt vooral voort uit antropologische onderzoeken omdat er geen schriftelijk bewijs van de inwoners bewaard is gebleven. De naam werd er veel later door de Mexicas of Azteken aan gegeven en betekent in het Náhuatl, de taal van de Azteken, ‘de plaats waar men god wordt’ of ‘verzamelplaats der goden’. De Azteken geloofden dat de stad door de goden was gebouwd.

Maar terug naar Maarten van Rossem; ik heb hem tot nu toe alleen maar via Internet of de televisie gezien, maar ik hoop binnenkort een van zijn lezingen live mee te mogen maken!

Hieronder twee links, de ene naar zijn tijdschrift en de andere naar, volgens mij, een van zijn meest geweldige interviews!

http://www.maartenonline.nl/index.html

http://www.trouw.nl/achtergrond/Dossiers/article1432055.ece

De wereld volgens Maarten van Rossem is a post from GC Vertalingen.

De AHBx heeft dit rapport over het Congres in haar website gepubliceerd:

http://ahbx.eu/ahbx/?p=1122#more-1122

IV Congres AHBx is a post from GC Vertalingen.

La mulata de Córdoba ‘was’ een vrouw die beschuldigd werd van hekserij. Zij werd op een gegeven moment gevangen genomen waarna zij een schip op de muur van haar cel schilderde. Een van haar bewaarders vroeg haar wat zij van plan was om met het schip te doen en, in zijn aanwezigheid, stapte zij in het schip en vertrok op de oceaan.

Van La Llorona bestaan verschillende versies. Maar het gaat in ieder geval over een moeder die haar kinderen heeft vermoord en ’s nachts huilend/treurend door de straten van de stad zwerft op zoek naar haar kinderen. Men zegt ook dat de vrouw Malinche is, de indiaanse vrouw die als tolk voor de veroveraars heeft gediend.

Ik had lang geleden voor de laatste keer een legende gelezen en ik was vrij verbaasd dat erin met veel minachting over de indianen wordt gesproken in tegenstelling tot de bewondering waarmee over de Spanjaarden en de ‘Heilige Inquisitie’ wordt gesproken. Ik snap dat dit vrij ‘logisch’ is voor die tijd, maar ik kan de minachting voor de indianen niet accepteren. Iedereen die over de Latijs‑Amerikaansegeschiedenis heeft gelezen weet dat de indianen, vóór de komst van de Spanjaarden, een heel rijke cultuur hadden en kent ook de onderdrukking die van hen heeft gemaakt wat zij tegenwoordig zijn: personen die in de meest afschuwelijke armoede leven, zonder toegang tot het onderwijs en zonder de meest elementale voorzieningen.

Mexicaanse Legendes is a post from GC Vertalingen.